Ο Χριστός βαδίζει προς τον Σταυρό
Θα Τον ακολουθήσουμε;
Του Πρωτ. Βασιλείου Περουλάκη Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίας Τριάδος
30 Μαρτίου 2026
Σήμερα δεν είναι μια συνηθισμένη βραδιά. Δεν είναι μια ακόμη ομιλία μέσα στη Σαρακοστή, ούτε μια ακόμη πνευματική σκέψη που θα ακούσουμε και θα φύγουμε όπως τόσες άλλες φορές. Σήμερα στεκόμαστε μπροστά σε ένα κατώφλι, λίγες ημέρες πριν μπούμε στη Μεγάλη Εβδομάδα.
Η Εκκλησία, πριν φτάσουμε στα Άγια και Σωτήρια Πάθη και στην Ανάσταση του Κυρίου, μας δίνει αυτή την τελευταία ευκαιρία να σταθούμε και να αναρωτηθούμε. Δεν μας ρωτά αν γνωρίζουμε τα γεγονότα, ούτε αν έχουμε ξαναζήσει αυτές τις ημέρες, ούτε αν τηρούμε τα εξωτερικά έθιμα. Μας θέτει ένα βαθιά προσωπικό ερώτημα: θα ακολουθήσουμε τον Χριστό;
Γιατί ο Χριστός δεν πρόκειται να μείνει εκεί όπου Τον συναντήσαμε μέχρι τώρα. Δεν μένει στα λόγια, δεν μένει στις σκέψεις μας, δεν μένει στις καλές προθέσεις. Προχωρά. Προχωρά προς την Ιερουσαλήμ, προς το Πάθος, προς τον Σταυρό. Και το Ευαγγέλιο μάς δίνει μια συγκλονιστική εικόνα: «ἦν προάγων αὐτούς ὁ Ἰησοῦς». Προχωρά μπροστά και οι μαθητές Τον ακολουθούν με φόβο, χωρίς να καταλαβαίνουν πλήρως, χωρίς να είναι έτοιμοι. Αυτή η εικόνα φανερώνει όλη την αλήθεια της πνευματικής ζωής.
Δεν χρειάζεται να τα καταλάβεις όλα για να ακολουθήσεις τον Χριστό, ούτε να είσαι τέλειος ή έτοιμος· χρειάζεται να κάνεις το βήμα, να μη μείνεις πίσω. Γιατί η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι η πτώση, αλλά η ακινησία, το να μείνει κανείς στάσιμος ενώ ο Χριστός προχωρά.
Η πορεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής που διανύσαμε δεν ήταν τυχαία. Η Εκκλησία μάς πήρε από το χέρι και μας οδήγησε μέσα από τη νηστεία, την προσευχή, τη μετάνοια, την αυτογνωσία. Μας έμαθε να βλέπουμε πιο καθαρά τον εαυτό μας και να συνειδητοποιούμε τις αδυναμίες και τα πάθη μας.
Και τώρα, καθώς πλησιάζουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, δεν έχουμε μπροστά μας θεωρίες ή διδασκαλίες, αλλά τον ίδιο τον Χριστό που βαδίζει προς τα Πάθη εκούσια, από αγάπη. Δεν Τον οδηγεί κανείς, δεν Τον εξαναγκάζει κανείς. Ο ίδιος επιλέγει τον δρόμο του Σταυρού.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι ο Χριστός βαδίζει προς το Πάθος με προθυμία, σαν να τρέχει να συναντήσει τον άνθρωπο μέσα στον πόνο και την πτώση του. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός δεν σώζει τον άνθρωπο από απόσταση, αλλά εισέρχεται ο ίδιος μέσα στην τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Και εδώ γεννιέται ένα κρίσιμο ερώτημα: πώς στεκόμαστε εμείς απέναντι σε αυτή την πορεία; Ο σύγχρονος άνθρωπος επιθυμεί την Ανάσταση, αλλά φοβάται τον Σταυρό. Θέλει τη χαρά, αλλά αποφεύγει τη θυσία. Θέλει το φως, αλλά δεν αντέχει να περάσει μέσα από το σκοτάδι. Κι όμως, ο δρόμος του Χριστού είναι ένας και συγκεκριμένος: περνά μέσα από τον Σταυρό. Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς αυτόν.
Η Μεγάλη Εβδομάδα που πλησιάζει δεν είναι ένα θρησκευτικό θέαμα ούτε μια σειρά από όμορφες και συγκινητικές ακολουθίες. Είναι μια πρόσκληση να μπούμε μέσα στο μυστήριο, να συμμετάσχουμε, να ζήσουμε πραγματικά όσα θα τελεστούν. Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν μας δίνει μόνο διδασκαλίες, αλλά μας παρουσιάζει πρόσωπα, για να δούμε τον εαυτό μας μέσα από αυτά.
Ο Ιούδας είναι μια τραγική μορφή. Έζησε κοντά στον Χριστό, άκουσε τα λόγια Του, είδε τα θαύματά Του, κι όμως κατέληξε στην προδοσία. Δεν έφτασε εκεί απότομα, αλλά μέσα από μια σταδιακή απομάκρυνση της καρδιάς. Όπως διδάσκει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, το πάθος αρχίζει όταν κάτι άλλο παίρνει τη θέση του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Έτσι, ακόμη και αν εξωτερικά κάποιος φαίνεται κοντά στον Χριστό, εσωτερικά μπορεί να έχει ήδη απομακρυνθεί.
Ο Πέτρος, από την άλλη, αγαπά τον Χριστό ειλικρινά. Τον ακολουθεί με ζήλο και δηλώνει έτοιμος να θυσιαστεί για Εκείνον. Κι όμως, την κρίσιμη στιγμή Τον αρνείται. Όχι γιατί δεν Τον αγαπούσε, αλλά γιατί φοβήθηκε. Αυτή είναι μια εικόνα πολύ οικεία στον σύγχρονο άνθρωπο. Πολλές φορές δεν αρνούμαστε τον Χριστό επειδή δεν Τον αγαπούμε, αλλά επειδή φοβόμαστε: φοβόμαστε το κόστος, την έκθεση, την απώλεια, την ταπείνωση. Και έτσι κάνουμε πίσω, απομακρυνόμαστε, σιωπούμε.
Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, αναδεικνύονται οι Μυροφόρες γυναίκες. Αδύναμες κατά τα ανθρώπινα μέτρα, χωρίς δύναμη ή εξουσία, αλλά με καρδιά γεμάτη αγάπη. Ενώ οι μαθητές κρύβονται, εκείνες τολμούν να πάνε στον τάφο. Δεν γνωρίζουν τι θα συναντήσουν, αλλά δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τον Χριστό. Η αγάπη δεν ζητά εξηγήσεις και δεν υπολογίζει το κόστος. Όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, όπου υπάρχει αγάπη, ο φόβος δεν έχει δύναμη.
Μπροστά σε αυτές τις μορφές, το ερώτημα γίνεται προσωπικό και αναπόφευκτο. Σε ποια από αυτές μοιάζουμε; Πόσες φορές προδώσαμε τον Χριστό με τις επιλογές μας, πόσες φορές Τον αρνηθήκαμε με τη στάση μας, πόσες φορές δειλιάσαμε να σταθούμε κοντά Του; Και ταυτόχρονα, πόσο επιθυμούμε να Τον αγαπήσουμε πραγματικά, να Τον ακολουθήσουμε χωρίς όρους και φόβο;
Η Εκκλησία, όμως, δεν μας καλεί για να μας καταδικάσει, αλλά για να μας θεραπεύσει. Μας δίνει αυτή την περίοδο ως ευκαιρία επιστροφής. Η Μεγάλη Εβδομάδα που πλησιάζει είναι πρόσκληση να συγχωρήσουμε, να ταπεινωθούμε, να αφήσουμε τον εγωισμό μας, να πλησιάσουμε αληθινά τον Χριστό και να συμμετάσχουμε στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας με συνείδηση και μετάνοια. Ο Χριστός δεν ζητά από εμάς τελειότητα, αλλά αλήθεια. Δεν ζητά να μην πέσουμε ποτέ, αλλά να σηκωνόμαστε και να συνεχίζουμε τον δρόμο κοντά Του.
Σε λίγες ημέρες θα Τον δούμε επάνω στον Σταυρό, θα ακούσουμε το «Τετέλεσται», θα σταθούμε μπροστά στον τάφο και ύστερα θα πλημμυρίσουμε από το φως της Αναστάσεως. Όμως όλα αυτά δεν θα έχουν ουσιαστικό νόημα αν μείνουμε απ’ έξω, αν τα δούμε ως θεατές και όχι ως συμμετέχοντες.
Ο Χριστός βαδίζει προς τον Σταυρό, όχι μόνος, αλλά για τον καθένα μας προσωπικά, για τις πληγές, τα λάθη και τις πτώσεις μας. Το μόνο που ζητά είναι να μην Τον αφήσουμε μόνο, αλλά να κάνουμε το βήμα και να Τον ακολουθήσουμε με μετάνοια, ταπείνωση και αγάπη, ώστε να αξιωθούμε όχι απλώς να ακούσουμε, αλλά να ζήσουμε πραγματικά το «Χριστός Ανέστη».
Αδελφοί μου, καθώς πλησιάζουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, εύχομαι από καρδιάς σε όλους μας να τη ζήσουμε όχι επιφανειακά, αλλά ουσιαστικά και αληθινά. Να αξιωθούμε να βαδίσουμε μαζί με τον Χριστό, να συμμετάσχουμε στα Άγια και Σωτήρια Πάθη Του με κατάνυξη, ταπείνωση και προσευχή, και να φωτιστούμε από το ανέσπερο φως της Αγίας Αναστάσεώς Του.
Εύχομαι αυτές οι άγιες ημέρες να γίνουν για όλους μας ημέρες μετανοίας, συγχωρήσεως και εσωτερικής ανακαινίσεως, ώστε να υποδεχθούμε το «Χριστός Ανέστη» με καθαρή καρδιά και ζωντανή πίστη.
Καλή και ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα σε όλους. Αμήν.
Η Εκκλησία, πριν φτάσουμε στα Άγια και Σωτήρια Πάθη και στην Ανάσταση του Κυρίου, μας δίνει αυτή την τελευταία ευκαιρία να σταθούμε και να αναρωτηθούμε. Δεν μας ρωτά αν γνωρίζουμε τα γεγονότα, ούτε αν έχουμε ξαναζήσει αυτές τις ημέρες, ούτε αν τηρούμε τα εξωτερικά έθιμα. Μας θέτει ένα βαθιά προσωπικό ερώτημα: θα ακολουθήσουμε τον Χριστό;
Γιατί ο Χριστός δεν πρόκειται να μείνει εκεί όπου Τον συναντήσαμε μέχρι τώρα. Δεν μένει στα λόγια, δεν μένει στις σκέψεις μας, δεν μένει στις καλές προθέσεις. Προχωρά. Προχωρά προς την Ιερουσαλήμ, προς το Πάθος, προς τον Σταυρό. Και το Ευαγγέλιο μάς δίνει μια συγκλονιστική εικόνα: «ἦν προάγων αὐτούς ὁ Ἰησοῦς». Προχωρά μπροστά και οι μαθητές Τον ακολουθούν με φόβο, χωρίς να καταλαβαίνουν πλήρως, χωρίς να είναι έτοιμοι. Αυτή η εικόνα φανερώνει όλη την αλήθεια της πνευματικής ζωής.
Δεν χρειάζεται να τα καταλάβεις όλα για να ακολουθήσεις τον Χριστό, ούτε να είσαι τέλειος ή έτοιμος· χρειάζεται να κάνεις το βήμα, να μη μείνεις πίσω. Γιατί η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι η πτώση, αλλά η ακινησία, το να μείνει κανείς στάσιμος ενώ ο Χριστός προχωρά.
Η πορεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής που διανύσαμε δεν ήταν τυχαία. Η Εκκλησία μάς πήρε από το χέρι και μας οδήγησε μέσα από τη νηστεία, την προσευχή, τη μετάνοια, την αυτογνωσία. Μας έμαθε να βλέπουμε πιο καθαρά τον εαυτό μας και να συνειδητοποιούμε τις αδυναμίες και τα πάθη μας.
Και τώρα, καθώς πλησιάζουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, δεν έχουμε μπροστά μας θεωρίες ή διδασκαλίες, αλλά τον ίδιο τον Χριστό που βαδίζει προς τα Πάθη εκούσια, από αγάπη. Δεν Τον οδηγεί κανείς, δεν Τον εξαναγκάζει κανείς. Ο ίδιος επιλέγει τον δρόμο του Σταυρού.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι ο Χριστός βαδίζει προς το Πάθος με προθυμία, σαν να τρέχει να συναντήσει τον άνθρωπο μέσα στον πόνο και την πτώση του. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός δεν σώζει τον άνθρωπο από απόσταση, αλλά εισέρχεται ο ίδιος μέσα στην τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Και εδώ γεννιέται ένα κρίσιμο ερώτημα: πώς στεκόμαστε εμείς απέναντι σε αυτή την πορεία; Ο σύγχρονος άνθρωπος επιθυμεί την Ανάσταση, αλλά φοβάται τον Σταυρό. Θέλει τη χαρά, αλλά αποφεύγει τη θυσία. Θέλει το φως, αλλά δεν αντέχει να περάσει μέσα από το σκοτάδι. Κι όμως, ο δρόμος του Χριστού είναι ένας και συγκεκριμένος: περνά μέσα από τον Σταυρό. Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς αυτόν.
Η Μεγάλη Εβδομάδα που πλησιάζει δεν είναι ένα θρησκευτικό θέαμα ούτε μια σειρά από όμορφες και συγκινητικές ακολουθίες. Είναι μια πρόσκληση να μπούμε μέσα στο μυστήριο, να συμμετάσχουμε, να ζήσουμε πραγματικά όσα θα τελεστούν. Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν μας δίνει μόνο διδασκαλίες, αλλά μας παρουσιάζει πρόσωπα, για να δούμε τον εαυτό μας μέσα από αυτά.
Ο Ιούδας είναι μια τραγική μορφή. Έζησε κοντά στον Χριστό, άκουσε τα λόγια Του, είδε τα θαύματά Του, κι όμως κατέληξε στην προδοσία. Δεν έφτασε εκεί απότομα, αλλά μέσα από μια σταδιακή απομάκρυνση της καρδιάς. Όπως διδάσκει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, το πάθος αρχίζει όταν κάτι άλλο παίρνει τη θέση του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Έτσι, ακόμη και αν εξωτερικά κάποιος φαίνεται κοντά στον Χριστό, εσωτερικά μπορεί να έχει ήδη απομακρυνθεί.
Ο Πέτρος, από την άλλη, αγαπά τον Χριστό ειλικρινά. Τον ακολουθεί με ζήλο και δηλώνει έτοιμος να θυσιαστεί για Εκείνον. Κι όμως, την κρίσιμη στιγμή Τον αρνείται. Όχι γιατί δεν Τον αγαπούσε, αλλά γιατί φοβήθηκε. Αυτή είναι μια εικόνα πολύ οικεία στον σύγχρονο άνθρωπο. Πολλές φορές δεν αρνούμαστε τον Χριστό επειδή δεν Τον αγαπούμε, αλλά επειδή φοβόμαστε: φοβόμαστε το κόστος, την έκθεση, την απώλεια, την ταπείνωση. Και έτσι κάνουμε πίσω, απομακρυνόμαστε, σιωπούμε.
Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, αναδεικνύονται οι Μυροφόρες γυναίκες. Αδύναμες κατά τα ανθρώπινα μέτρα, χωρίς δύναμη ή εξουσία, αλλά με καρδιά γεμάτη αγάπη. Ενώ οι μαθητές κρύβονται, εκείνες τολμούν να πάνε στον τάφο. Δεν γνωρίζουν τι θα συναντήσουν, αλλά δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τον Χριστό. Η αγάπη δεν ζητά εξηγήσεις και δεν υπολογίζει το κόστος. Όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, όπου υπάρχει αγάπη, ο φόβος δεν έχει δύναμη.
Μπροστά σε αυτές τις μορφές, το ερώτημα γίνεται προσωπικό και αναπόφευκτο. Σε ποια από αυτές μοιάζουμε; Πόσες φορές προδώσαμε τον Χριστό με τις επιλογές μας, πόσες φορές Τον αρνηθήκαμε με τη στάση μας, πόσες φορές δειλιάσαμε να σταθούμε κοντά Του; Και ταυτόχρονα, πόσο επιθυμούμε να Τον αγαπήσουμε πραγματικά, να Τον ακολουθήσουμε χωρίς όρους και φόβο;
Η Εκκλησία, όμως, δεν μας καλεί για να μας καταδικάσει, αλλά για να μας θεραπεύσει. Μας δίνει αυτή την περίοδο ως ευκαιρία επιστροφής. Η Μεγάλη Εβδομάδα που πλησιάζει είναι πρόσκληση να συγχωρήσουμε, να ταπεινωθούμε, να αφήσουμε τον εγωισμό μας, να πλησιάσουμε αληθινά τον Χριστό και να συμμετάσχουμε στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας με συνείδηση και μετάνοια. Ο Χριστός δεν ζητά από εμάς τελειότητα, αλλά αλήθεια. Δεν ζητά να μην πέσουμε ποτέ, αλλά να σηκωνόμαστε και να συνεχίζουμε τον δρόμο κοντά Του.
Σε λίγες ημέρες θα Τον δούμε επάνω στον Σταυρό, θα ακούσουμε το «Τετέλεσται», θα σταθούμε μπροστά στον τάφο και ύστερα θα πλημμυρίσουμε από το φως της Αναστάσεως. Όμως όλα αυτά δεν θα έχουν ουσιαστικό νόημα αν μείνουμε απ’ έξω, αν τα δούμε ως θεατές και όχι ως συμμετέχοντες.
Ο Χριστός βαδίζει προς τον Σταυρό, όχι μόνος, αλλά για τον καθένα μας προσωπικά, για τις πληγές, τα λάθη και τις πτώσεις μας. Το μόνο που ζητά είναι να μην Τον αφήσουμε μόνο, αλλά να κάνουμε το βήμα και να Τον ακολουθήσουμε με μετάνοια, ταπείνωση και αγάπη, ώστε να αξιωθούμε όχι απλώς να ακούσουμε, αλλά να ζήσουμε πραγματικά το «Χριστός Ανέστη».
Αδελφοί μου, καθώς πλησιάζουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, εύχομαι από καρδιάς σε όλους μας να τη ζήσουμε όχι επιφανειακά, αλλά ουσιαστικά και αληθινά. Να αξιωθούμε να βαδίσουμε μαζί με τον Χριστό, να συμμετάσχουμε στα Άγια και Σωτήρια Πάθη Του με κατάνυξη, ταπείνωση και προσευχή, και να φωτιστούμε από το ανέσπερο φως της Αγίας Αναστάσεώς Του.
Εύχομαι αυτές οι άγιες ημέρες να γίνουν για όλους μας ημέρες μετανοίας, συγχωρήσεως και εσωτερικής ανακαινίσεως, ώστε να υποδεχθούμε το «Χριστός Ανέστη» με καθαρή καρδιά και ζωντανή πίστη.
Καλή και ευλογημένη Μεγάλη Εβδομάδα σε όλους. Αμήν.
Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Αγίου Νικολάου Κρήτης