Picture
Αρχική σελίδα

Ιανουάριος 2026

«Στη σελίδα αυτή παρουσιάζονται τα τελευταία νέα και οι δραστηριότητες
​του Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Αγίου Νικολάου για τον μήνα Ιανουάριο 2026.»
​Η σημερινή ημέρα, αγαπητοί μου αδελφοί και αγαπητά μου παιδιά, είναι για την Εκκλησία μας ημέρα μεγάλης ευγνωμοσύνης και τιμής. Τιμούμε τους Τρεις Ιεράρχες, τους μεγάλους φωστήρες της Οικουμένης, τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Και η χαρά μας είναι διπλή, γιατί σήμερα πανηγυρίζει το βόρειο κλίτος του Ιερού μας Ναού της Αγίας Τριάδος, αφιερωμένο στους Τρεις αυτούς στύλους της Εκκλησίας. Ο ναός μας γίνεται σήμερα σχολείο πνευματικό, πανεπιστήμιο πίστεως και ήθους, τόπος όπου η θεολογία συναντά τη ζωή.
Οι Τρεις Ιεράρχες δεν είναι απλώς τρεις σπουδαίοι λόγιοι της Εκκλησίας, ούτε μόνο μεγάλοι διδάσκαλοι της πίστεως. Είναι πατέρες ολόκληρου του πολιτισμού μας. Είναι εκείνοι που ένωσαν αρμονικά την ελληνική παιδεία με το Ευαγγέλιο του Χριστού. Δεν απέρριψαν τα γράμματα, ούτε φοβήθηκαν τη φιλοσοφία. Αντίθετα, τα εξαγίασαν. Έδειξαν ότι η αληθινή γνώση δεν αντιστρατεύεται την πίστη, αλλά οδηγεί σε αυτήν, όταν φωτίζεται από το Άγιο Πνεύμα.
​Στην πνευματική ζωή υπάρχουν λέξεις που έχουν παρεξηγηθεί βαθιά. Λέξεις που, αντί να παρηγορούν, φοβίζουν. Αντί να ελευθερώνουν, βαραίνουν. Μία από αυτές τις λέξεις είναι η μετάνοια. Για πολλούς ανθρώπους η μετάνοια ταυτίζεται με τιμωρία, με ενοχή, με καταδίκη του εαυτού, με φόβο απέναντι στον Θεό.
Όμως η Εκκλησία μιλά για τη μετάνοια με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Δεν τη βλέπει ως απειλή, αλλά ως δώρο. Όχι ως καταδίκη, αλλά ως δεύτερη ευκαιρία. Όχι ως σκοτάδι, αλλά ως δρόμο προς το φως.
Και γι’ αυτό η Εκκλησία, καθώς μας οδηγεί προς το Τριώδιο, δεν μας καλεί πρώτα σε άσκηση και κόπο, αλλά σε σωστή κατανόηση της μετανοίας. Γιατί αν η μετάνοια παρεξηγηθεί, τότε όλη η πνευματική πορεία γίνεται βάρος. Αν όμως κατανοηθεί σωστά, γίνεται χαρά σωτήρια.
 Στο σημερινό μας κείμενο θα αναφερθούμε σε ένα θέμα της καθημερινής μας ζωής, εμπνευσμένο από μια ρήση του σήμερα εορταζομένου Αγίου Γρηγορίου του θεολόγου. Είναι αυτή που προτάσσεται ως κεφαλίδα του κειμένου: «Διαγέλα τα πάντα…» Δεν ξέρω, αλλά αυτή η φράση μας έχει επηρεάσει και προφυλάξει πολύ από περίσσιες σκέψεις κι σκοτούρες, βλαβερές και ανώφελες, που αν τις αφήσομε να κυριαρχήσουν στη σκέψη και στην καθημερινή μας ζωή,πιθανότατα να μας γεμίσουν περισσότερα αγωνία και άγχος.
​Στην πνευματική ζωή, αδελφοί μου, υπάρχει μία αλήθεια που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα στην Αγία Γραφή και στη διδασκαλία της Εκκλησίας: κανείς δεν σώζεται χωρίς να γνωρίσει πρώτα τον εαυτό του. Η αυτογνωσία δεν είναι ψυχολογική ανάλυση, ούτε ενασχόληση με τον εαυτό μας από φιλαυτία. Είναι πράξη αλήθειας. Είναι στάση ενώπιον του Θεού. 
Ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει πολλά πράγματα για τον κόσμο, για τους άλλους, για τα γεγονότα. Μπορεί να είναι μορφωμένος, επιτυχημένος, δραστήριος. Όμως αν δεν γνωρίσει τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, παραμένει πνευματικά ακατέργαστος. Η αυτογνωσία είναι το σημείο όπου αρχίζει η σωτηρία, διότι εκεί αρχίζει η αλήθεια.
Γι’ αυτό και η Αγία Γραφή δεν ξεκινά τη σωτηριολογική πορεία του ανθρώπου με έργα, αλλά με συντριβή καρδιάς. Ο Θεός δεν ζητά πρώτα αλλαγή συμπεριφοράς· ζητά αλλαγή βλέμματος. Να δούμε τον εαυτό μας όπως είναι, όχι όπως θα θέλαμε να είναι.
Σήμερα η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη δύο μεγάλων διδασκάλων και Ιεραρχών: Αθανασίου και Κυρίλλου, Πατριαρχών Αλεξανδρείας. Και η πόλη μας συνεορτάζει μαζί τους.  Οι ευσεβείς πρόγονοί μας, σε καιρούς δύσκολους, είχαν την έμπνευση να οικοδομήσουν ένα  Ναό στη μνήμη τους.  Και βέβαια ο γνωστός Ναός που βρίσκεται σε ένα επίλεκτο σημείο της πόλης μας κοντά στο λιμάνι, στην αρχή της λεωφόρου που οδηγεί στην κεντρική πλατεία της πόλεως, έχει χτιστεί στο όνομα του Αγίου Αθανασίου. Αλλά τί  μ’ αυτό; Η Εκκλησία τους θέλει μαζί. Και τους εγκωμιάζει μαζί: «Χαίροις, ἱεραρχῶν ἡ δυάς, τῆς Ἐκκλησίας τά μεγάλα προπύργια…». Και, επειδή η Εκκλησία μας δεν χώρισε ποτέ αυτούς τους δύο Αγίους,  γιατί και οι δύο εργάστηκαν ολοζωής μαχόμενοι κατά διαφόρων αιρέσεων προασπίζοντες την ορθόδοξη πίστη μας, γι’ αυτό και τους ένωσε σε κοινήν εορτήν, ενώ έζησαν σε διαφορετικές εποχές.
​   Εν όψει των εορτών των Θεοφανείων, κατά τις οποίες είθισται να τελείται και μάλιστα με μεγαλοπρέπεια ο Μέγας Αγιασμός, στο σημερινό κείμενό μας θα ασχοληθούμε με το θέμα αυτό. Του Μεγάλου Αγιασμού και του Μικρού Αγιασμού, προκειμένου να ξεκαθαρίσομε ορισμένα πράγματα, γιατί έχουν παρεισφρήσει μερικές συνήθειες και δοξασίες, οι οποίες νοθεύουν το πραγματικό νόημα και των δύο αυτών ομολογουμένως αγιαστικών πράξεων, που είναι ωφέλιμες στην πνευματική μας ζωή. 
    Πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσομε ότι ο  Αγιασμός που τελείται την παραμονή των Θεοφανείων είναι ο ίδιος με αυτόν που τελείται και την επόμενη ημέρα, δηλαδή τα Άγια Θεοφάνεια. Άσχετα αν την παραμονή τελείται από ένα μόνον Ιερέα πολλές φορές και την επομένη από Επίσκοπο ή Επισκόπους, Διακόνους και Ιερείς.  Επομένως, το πρώτο που ξεκαθαρίζομε είναι ότι, ο Αγιασμός της παραμονής των Θεοφανείωνείναιο ίδιος και ισοδύναμος σε αγιαστική δύναμη και χάρη, με αυτόν της ημέρας των Θεοφανείων, γιατί το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι που καθαγιάζει και τον ένα και τον άλλο και καθιστά το απλό νερό σε «ἁγιασμοῦ δῶρον, ἁμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων ἀλεξιτήριον, ἰαματικόν ψυχῶν καίσωμάτων, πάσης ἀντικειμένης δυνάμεως ἀποτρεπτικόν, φωτισμόνγνώσεως κ.λπ».
​Με ξεχωριστή λαμπρότητα, μεγαλοπρέπεια και βαθιά πνευματική συγκίνηση εορτάστηκαν τα Άγια Θεοφάνεια στην ενορία μας την Τρίτη 6 Ιανουαρίου, παρουσία πλήθους πιστών που προσήλθαν για να συμμετάσχουν στο μεγάλο γεγονός της φανέρωσης της Αγίας Τριάδος και του αγιασμού της κτίσεως.
Κατά την ακολουθία του Όρθρου χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου κ.κ. Γεράσιμος, ο οποίος στο τέλος τέλεσε με ιδιαίτερη κατάνυξη τον Μέγα Αγιασμό, συμπλαισιούμενος από τον Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Αρχιμ. Τίτο Ταμπακάκη και τους εφημερίους του Ιερού Ναού της ενορίας μας. Στη συνέχεια προεξήρχε της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, μέσα σε κλίμα προσευχής, χαράς και ευγνωμοσύνης προς τον Θεό.