Ομιλία για την εορτή της Αγίας Παρασκευής
«Η αγάπη του Χριστού νικά κάθε φόβο»
«Ἡ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται»
(Ματθ. 24, 13)
Του Πρωτ. Βασιλείου Περουλάκη Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίας Τριάδος
25 Ιουλίου 2026
Η Εκκλησία μας σήμερα πανηγυρίζει τη μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος Παρασκευής, μιας νέας γυναίκας που αγάπησε τον Χριστό περισσότερο από καθετί στον κόσμο. Δεν ήταν βασίλισσα, ούτε ισχυρή κατά τα ανθρώπινα μέτρα. Δεν είχε στρατούς, πλούτη ή εξουσία. Είχε όμως μια καρδιά ολοκληρωτικά δοσμένη στον Θεό. Και αυτή η καρδιά στάθηκε δυνατότερη από τα βασανιστήρια, δυνατότερη από τις απειλές, δυνατότερη ακόμη και από τον ίδιο τον θάνατο.
Η ζωή της Αγίας Παρασκευής είναι ένα μεγάλο κήρυγμα που φτάνει μέχρι τη δική μας εποχή. Γιατί κάθε εποχή έχει τους δικούς της διωγμούς. Άλλοτε οι χριστιανοί οδηγούνταν στα μαρτύρια με σιδερένιες αλυσίδες. Σήμερα πολλές φορές οδηγούνται σε έναν διαφορετικό διωγμό: στον χλευασμό, στην αδιαφορία, στην περιθωριοποίηση της πίστης, στην πίεση να ζουν χωρίς Χριστό. Το μαρτύριο άλλαξε μορφή, αλλά η πρόσκληση του Χριστού παραμένει η ίδια: να μείνουμε πιστοί.
Η Αγία γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι απέκτησαν το παιδί τους ύστερα από πολλές προσευχές. Επειδή γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή, αφιερωμένη στα Πάθη του Κυρίου, της έδωσαν το όνομα αυτό, για να θυμίζει σε όλη της τη ζωή τη θυσία του Χριστού. Από μικρή έμαθε ότι η πίστη δεν είναι μια θεωρία ούτε μια συνήθεια. Είναι τρόπος ζωής. Είναι σχέση προσωπική με τον Ζωντανό Θεό.
Όταν έμεινε ορφανή, δεν χρησιμοποίησε την περιουσία της για να ζήσει άνετα. Τη μοίρασε στους φτωχούς και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη διακονία του Ευαγγελίου. Δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό της, γιατί είχε καταλάβει ότι ο μεγαλύτερος πλούτος είναι ο Χριστός. Όσο περισσότερο γεμίζει η καρδιά από Εκείνον, τόσο λιγότερο δεσμεύεται από τα πράγματα του κόσμου.
Σήμερα, όμως, ζούμε σε μια κοινωνία που μας διδάσκει ακριβώς το αντίθετο. Μας μαθαίνει να αποκτούμε ολοένα περισσότερα, να μετράμε την αξία μας με όσα έχουμε, να κυνηγούμε την επιτυχία, την αναγνώριση και την προβολή. Οι άνθρωποι επενδύουμε χρόνια ολόκληρα για να γεμίσουμε το σπίτι μας και πολλές φορές αφήνουμε άδεια την ψυχή μας. Αποκτούμε περισσότερα αντικείμενα, αλλά λιγότερη ειρήνη. Περισσότερες ευκολίες, αλλά λιγότερη χαρά. Περισσότερες γνωριμίες, αλλά λιγότερες αληθινές σχέσεις.
Η Αγία Παρασκευή μας θυμίζει ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στο να κατέχουμε πολλά, αλλά στο να αγαπάμε πολύ. Και η μεγαλύτερη αγάπη είναι εκείνη που προσφέρεται χωρίς υπολογισμούς, όπως ακριβώς έκανε ο Χριστός επάνω στον Σταυρό.
Όταν συνελήφθη για την πίστη της, οδηγήθηκε μπροστά στους ειδωλολάτρες άρχοντες. Της υποσχέθηκαν τιμές, πλούτη και αξιώματα, αν αρνιόταν τον Χριστό. Την απείλησαν με φρικτά βασανιστήρια, αν έμενε πιστή. Εκείνη όμως δεν δίστασε ούτε μια στιγμή. Δεν διαπραγματεύθηκε την πίστη της. Δεν έκανε συμβιβασμούς. Δεν προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα στον Χριστό και στον κόσμο. Διάλεξε τον Χριστό.
Πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα αυτό το παράδειγμα! Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα παρουσιάζονται ως σχετικά. Ακούμε συνεχώς ότι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, ότι όλα επιτρέπονται, ότι όλα εξαρτώνται από την προσωπική άποψη. Έτσι ο άνθρωπος χάνει τον προσανατολισμό του. Όταν δεν υπάρχει σταθερό σημείο αναφοράς, τότε η ζωή γίνεται ένα ταξίδι χωρίς πυξίδα.
Η Αγία Παρασκευή είχε μία μόνο πυξίδα: τον Χριστό. Και όταν ο άνθρωπος έχει τον Χριστό, μπορεί να περάσει μέσα από κάθε καταιγίδα χωρίς να χαθεί.
Ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι δέχονται σήμερα τεράστιες πιέσεις. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημιουργούν μια ψεύτικη εικόνα ζωής, όπου όλοι φαίνονται ευτυχισμένοι, όμορφοι και επιτυχημένοι. Πολλοί συγκρίνουν τον εαυτό τους με αυτή τη φανταστική πραγματικότητα και αισθάνονται αποτυχημένοι. Άλλοι ζουν με το άγχος της αποδοχής, φοβούνται μήπως δεν αρέσουν, μήπως δεν γίνουν αρκετά δημοφιλείς, μήπως μείνουν μόνοι.
Η Αγία Παρασκευή έζησε ακριβώς το αντίθετο. Δεν ενδιαφέρθηκε να αρέσει στους ανθρώπους, αλλά να ευαρεστήσει τον Θεό. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ελευθερία. Όταν η αξία μας εξαρτάται από τα μάτια των άλλων, γινόμαστε σκλάβοι της γνώμης τους. Όταν όμως η αξία μας πηγάζει από την αγάπη του Θεού, τότε κανείς δεν μπορεί να μας αφαιρέσει την ειρήνη.
Η σημερινή κοινωνία γνωρίζει μια ακόμη μεγάλη πληγή: τον φόβο. Φόβο για το αύριο. Φόβο για την αρρώστια. Φόβο για τη μοναξιά. Φόβο για την οικονομική ανασφάλεια. Φόβο για τον θάνατο. Ο άνθρωπος της εποχής μας, ενώ διαθέτει περισσότερες ανέσεις από κάθε άλλη εποχή, συχνά αισθάνεται περισσότερο ανασφαλής από ποτέ.
Η Αγία Παρασκευή δεν ήταν άνθρωπος χωρίς φόβο. Ήταν άνθρωπος με μεγαλύτερη αγάπη από τον φόβο. Δεν νίκησε επειδή δεν πονούσε. Νίκησε επειδή αγαπούσε περισσότερο τον Χριστό απ' όσο φοβόταν τα βασανιστήρια. Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα του Ευαγγελίου. Δεν μας υπόσχεται μια ζωή χωρίς δυσκολίες. Μας χαρίζει όμως μια παρουσία που μεταμορφώνει κάθε δοκιμασία. Ο Χριστός δεν είπε ότι οι μαθητές Του δεν θα κλάψουν. Υποσχέθηκε όμως ότι θα είναι μαζί τους όλες τις ημέρες της ζωής τους.
Στη ζωή της Αγίας Παρασκευής βλέπουμε ακόμη τη δύναμη της προσευχής. Δεν ήταν μια γυναίκα της δράσης χωρίς πνευματικό βάθος. Πρώτα γέμιζε την καρδιά της με τον Θεό και έπειτα έβγαινε να κηρύξει. Σήμερα, πολλές φορές, τρέχουμε ασταμάτητα. Έχουμε χρόνο για όλα, εκτός από την προσευχή. Η ημέρα γεμίζει από υποχρεώσεις, ειδήσεις, κινητά τηλέφωνα, οθόνες και ατελείωτες πληροφορίες. Όμως η ψυχή μας μένει διψασμένη.
Δεν είναι τυχαίο ότι τόσοι άνθρωποι αισθάνονται εσωτερικό κενό. Η καρδιά του ανθρώπου δεν μπορεί να χορτάσει μόνο με εικόνες και πληροφορίες. Έχει πλαστεί για να συναντά τον Θεό. Όσο απομακρύνεται από Εκείνον, τόσο μεγαλώνει η δίψα της.
Η Αγία Παρασκευή έγινε ιδιαίτερα αγαπητή στον λαό μας και ως προστάτιδα των ματιών. Δεν είναι μόνο γιατί, σύμφωνα με την παράδοση, θεράπευσε την όραση εκείνου που τη βασάνιζε. Είναι και γιατί η Εκκλησία βλέπει στα μάτια το σύμβολο της πνευματικής όρασης. Δεν αρκεί να βλέπουμε με τα σωματικά μάτια. Χρειάζεται να βλέπουμε και με τα μάτια της ψυχής. Να διακρίνουμε την παρουσία του Θεού μέσα στα γεγονότα της ζωής. Να βλέπουμε τον αδελφό μας ως εικόνα Θεού και όχι ως αντίπαλο. Να βλέπουμε πίσω από τον πόνο την ελπίδα της Αναστάσεως.
Πόσοι άνθρωποι σήμερα έχουν άριστη σωματική όραση, αλλά δεν βλέπουν τον συνάνθρωπο που πονά! Πόσοι βλέπουν μόνο το συμφέρον τους! Πόσοι κοιτούν μόνο τον εαυτό τους! Η μεγαλύτερη τύφλωση δεν είναι των ματιών, αλλά της καρδιάς.
Η οικογένεια έχει επίσης ανάγκη από το παράδειγμα της Αγίας. Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο γνώσεις και υλικά αγαθά. Χρειάζονται γονείς που να προσεύχονται, να συγχωρούν, να αγαπούν, να δίνουν μαρτυρία πίστεως με τη ζωή τους. Η πίστη δεν μεταδίδεται κυρίως με λόγια, αλλά με το παράδειγμα. Ένα παιδί που βλέπει τη μητέρα και τον πατέρα να γονατίζουν μπροστά στις εικόνες, να συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία, να συγχωρούν ο ένας τον άλλον, μαθαίνει περισσότερα για τον Θεό από όσα θα μπορούσε να ακούσει σε πολλές ομιλίες.
Η Αγία Παρασκευή μάς διδάσκει ακόμη κάτι πολύ σημαντικό: ότι η αγιότητα δεν είναι προνόμιο λίγων ανθρώπων του παρελθόντος. Είναι η κλήση όλων μας. Ο Θεός δεν ζητά από όλους να γίνουμε μάρτυρες του αίματος. Ζητά όμως να γίνουμε μάρτυρες της αγάπης, της αλήθειας, της ταπεινώσεως, της συγγνώμης και της πίστεως μέσα στην καθημερινότητά μας. Εκεί που εργαζόμαστε. Εκεί που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Εκεί που αγωνιζόμαστε με τις αδυναμίες μας.
Αδελφοί μου, ο κόσμος μας δεν έχει τόσο ανάγκη από περισσότερα λόγια, όσο από περισσότερους ανθρώπους που θα ακτινοβολούν τον Χριστό. Η Αγία Παρασκευή δεν άλλαξε τον κόσμο με τη δύναμη των όπλων ούτε με την εξουσία. Τον άλλαξε με την καθαρότητα της καρδιάς της και με την ακλόνητη πίστη της.
Ας την παρακαλέσουμε, λοιπόν, να πρεσβεύει για όλους μας. Να φωτίζει τα μάτια της ψυχής μας, ώστε να διακρίνουμε τον δρόμο του Θεού μέσα στη σύγχυση της εποχής μας. Να στηρίζει τους νέους μας μέσα στους πειρασμούς, τις οικογένειές μας μέσα στις δυσκολίες, τους ασθενείς μέσα στον πόνο, τους μοναχικούς μέσα στη θλίψη και όλους εμάς στον καθημερινό μας αγώνα.
Και όταν οι δοκιμασίες της ζωής μάς κάνουν να λυγίζουμε, ας θυμόμαστε το παράδειγμά της. Δεν είναι η δύναμη του ανθρώπου που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η χάρη του Θεού που ενεργεί μέσα σε μια καρδιά που Τον αγαπά χωρίς όρους. Αυτή η αγάπη έκανε μια νεαρή γυναίκα αθάνατη μέσα στους αιώνες. Αυτή η ίδια αγάπη μπορεί και σήμερα να μεταμορφώσει τη δική μας ζωή, να νικήσει τους φόβους μας, να θεραπεύσει τις πληγές μας και να οδηγήσει όλους μας στην αιώνια κοινωνία με τον Αναστάντα Κύριο, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Η ζωή της Αγίας Παρασκευής είναι ένα μεγάλο κήρυγμα που φτάνει μέχρι τη δική μας εποχή. Γιατί κάθε εποχή έχει τους δικούς της διωγμούς. Άλλοτε οι χριστιανοί οδηγούνταν στα μαρτύρια με σιδερένιες αλυσίδες. Σήμερα πολλές φορές οδηγούνται σε έναν διαφορετικό διωγμό: στον χλευασμό, στην αδιαφορία, στην περιθωριοποίηση της πίστης, στην πίεση να ζουν χωρίς Χριστό. Το μαρτύριο άλλαξε μορφή, αλλά η πρόσκληση του Χριστού παραμένει η ίδια: να μείνουμε πιστοί.
Η Αγία γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι απέκτησαν το παιδί τους ύστερα από πολλές προσευχές. Επειδή γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή, αφιερωμένη στα Πάθη του Κυρίου, της έδωσαν το όνομα αυτό, για να θυμίζει σε όλη της τη ζωή τη θυσία του Χριστού. Από μικρή έμαθε ότι η πίστη δεν είναι μια θεωρία ούτε μια συνήθεια. Είναι τρόπος ζωής. Είναι σχέση προσωπική με τον Ζωντανό Θεό.
Όταν έμεινε ορφανή, δεν χρησιμοποίησε την περιουσία της για να ζήσει άνετα. Τη μοίρασε στους φτωχούς και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη διακονία του Ευαγγελίου. Δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό της, γιατί είχε καταλάβει ότι ο μεγαλύτερος πλούτος είναι ο Χριστός. Όσο περισσότερο γεμίζει η καρδιά από Εκείνον, τόσο λιγότερο δεσμεύεται από τα πράγματα του κόσμου.
Σήμερα, όμως, ζούμε σε μια κοινωνία που μας διδάσκει ακριβώς το αντίθετο. Μας μαθαίνει να αποκτούμε ολοένα περισσότερα, να μετράμε την αξία μας με όσα έχουμε, να κυνηγούμε την επιτυχία, την αναγνώριση και την προβολή. Οι άνθρωποι επενδύουμε χρόνια ολόκληρα για να γεμίσουμε το σπίτι μας και πολλές φορές αφήνουμε άδεια την ψυχή μας. Αποκτούμε περισσότερα αντικείμενα, αλλά λιγότερη ειρήνη. Περισσότερες ευκολίες, αλλά λιγότερη χαρά. Περισσότερες γνωριμίες, αλλά λιγότερες αληθινές σχέσεις.
Η Αγία Παρασκευή μας θυμίζει ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στο να κατέχουμε πολλά, αλλά στο να αγαπάμε πολύ. Και η μεγαλύτερη αγάπη είναι εκείνη που προσφέρεται χωρίς υπολογισμούς, όπως ακριβώς έκανε ο Χριστός επάνω στον Σταυρό.
Όταν συνελήφθη για την πίστη της, οδηγήθηκε μπροστά στους ειδωλολάτρες άρχοντες. Της υποσχέθηκαν τιμές, πλούτη και αξιώματα, αν αρνιόταν τον Χριστό. Την απείλησαν με φρικτά βασανιστήρια, αν έμενε πιστή. Εκείνη όμως δεν δίστασε ούτε μια στιγμή. Δεν διαπραγματεύθηκε την πίστη της. Δεν έκανε συμβιβασμούς. Δεν προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα στον Χριστό και στον κόσμο. Διάλεξε τον Χριστό.
Πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα αυτό το παράδειγμα! Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα παρουσιάζονται ως σχετικά. Ακούμε συνεχώς ότι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, ότι όλα επιτρέπονται, ότι όλα εξαρτώνται από την προσωπική άποψη. Έτσι ο άνθρωπος χάνει τον προσανατολισμό του. Όταν δεν υπάρχει σταθερό σημείο αναφοράς, τότε η ζωή γίνεται ένα ταξίδι χωρίς πυξίδα.
Η Αγία Παρασκευή είχε μία μόνο πυξίδα: τον Χριστό. Και όταν ο άνθρωπος έχει τον Χριστό, μπορεί να περάσει μέσα από κάθε καταιγίδα χωρίς να χαθεί.
Ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι δέχονται σήμερα τεράστιες πιέσεις. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημιουργούν μια ψεύτικη εικόνα ζωής, όπου όλοι φαίνονται ευτυχισμένοι, όμορφοι και επιτυχημένοι. Πολλοί συγκρίνουν τον εαυτό τους με αυτή τη φανταστική πραγματικότητα και αισθάνονται αποτυχημένοι. Άλλοι ζουν με το άγχος της αποδοχής, φοβούνται μήπως δεν αρέσουν, μήπως δεν γίνουν αρκετά δημοφιλείς, μήπως μείνουν μόνοι.
Η Αγία Παρασκευή έζησε ακριβώς το αντίθετο. Δεν ενδιαφέρθηκε να αρέσει στους ανθρώπους, αλλά να ευαρεστήσει τον Θεό. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ελευθερία. Όταν η αξία μας εξαρτάται από τα μάτια των άλλων, γινόμαστε σκλάβοι της γνώμης τους. Όταν όμως η αξία μας πηγάζει από την αγάπη του Θεού, τότε κανείς δεν μπορεί να μας αφαιρέσει την ειρήνη.
Η σημερινή κοινωνία γνωρίζει μια ακόμη μεγάλη πληγή: τον φόβο. Φόβο για το αύριο. Φόβο για την αρρώστια. Φόβο για τη μοναξιά. Φόβο για την οικονομική ανασφάλεια. Φόβο για τον θάνατο. Ο άνθρωπος της εποχής μας, ενώ διαθέτει περισσότερες ανέσεις από κάθε άλλη εποχή, συχνά αισθάνεται περισσότερο ανασφαλής από ποτέ.
Η Αγία Παρασκευή δεν ήταν άνθρωπος χωρίς φόβο. Ήταν άνθρωπος με μεγαλύτερη αγάπη από τον φόβο. Δεν νίκησε επειδή δεν πονούσε. Νίκησε επειδή αγαπούσε περισσότερο τον Χριστό απ' όσο φοβόταν τα βασανιστήρια. Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα του Ευαγγελίου. Δεν μας υπόσχεται μια ζωή χωρίς δυσκολίες. Μας χαρίζει όμως μια παρουσία που μεταμορφώνει κάθε δοκιμασία. Ο Χριστός δεν είπε ότι οι μαθητές Του δεν θα κλάψουν. Υποσχέθηκε όμως ότι θα είναι μαζί τους όλες τις ημέρες της ζωής τους.
Στη ζωή της Αγίας Παρασκευής βλέπουμε ακόμη τη δύναμη της προσευχής. Δεν ήταν μια γυναίκα της δράσης χωρίς πνευματικό βάθος. Πρώτα γέμιζε την καρδιά της με τον Θεό και έπειτα έβγαινε να κηρύξει. Σήμερα, πολλές φορές, τρέχουμε ασταμάτητα. Έχουμε χρόνο για όλα, εκτός από την προσευχή. Η ημέρα γεμίζει από υποχρεώσεις, ειδήσεις, κινητά τηλέφωνα, οθόνες και ατελείωτες πληροφορίες. Όμως η ψυχή μας μένει διψασμένη.
Δεν είναι τυχαίο ότι τόσοι άνθρωποι αισθάνονται εσωτερικό κενό. Η καρδιά του ανθρώπου δεν μπορεί να χορτάσει μόνο με εικόνες και πληροφορίες. Έχει πλαστεί για να συναντά τον Θεό. Όσο απομακρύνεται από Εκείνον, τόσο μεγαλώνει η δίψα της.
Η Αγία Παρασκευή έγινε ιδιαίτερα αγαπητή στον λαό μας και ως προστάτιδα των ματιών. Δεν είναι μόνο γιατί, σύμφωνα με την παράδοση, θεράπευσε την όραση εκείνου που τη βασάνιζε. Είναι και γιατί η Εκκλησία βλέπει στα μάτια το σύμβολο της πνευματικής όρασης. Δεν αρκεί να βλέπουμε με τα σωματικά μάτια. Χρειάζεται να βλέπουμε και με τα μάτια της ψυχής. Να διακρίνουμε την παρουσία του Θεού μέσα στα γεγονότα της ζωής. Να βλέπουμε τον αδελφό μας ως εικόνα Θεού και όχι ως αντίπαλο. Να βλέπουμε πίσω από τον πόνο την ελπίδα της Αναστάσεως.
Πόσοι άνθρωποι σήμερα έχουν άριστη σωματική όραση, αλλά δεν βλέπουν τον συνάνθρωπο που πονά! Πόσοι βλέπουν μόνο το συμφέρον τους! Πόσοι κοιτούν μόνο τον εαυτό τους! Η μεγαλύτερη τύφλωση δεν είναι των ματιών, αλλά της καρδιάς.
Η οικογένεια έχει επίσης ανάγκη από το παράδειγμα της Αγίας. Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο γνώσεις και υλικά αγαθά. Χρειάζονται γονείς που να προσεύχονται, να συγχωρούν, να αγαπούν, να δίνουν μαρτυρία πίστεως με τη ζωή τους. Η πίστη δεν μεταδίδεται κυρίως με λόγια, αλλά με το παράδειγμα. Ένα παιδί που βλέπει τη μητέρα και τον πατέρα να γονατίζουν μπροστά στις εικόνες, να συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία, να συγχωρούν ο ένας τον άλλον, μαθαίνει περισσότερα για τον Θεό από όσα θα μπορούσε να ακούσει σε πολλές ομιλίες.
Η Αγία Παρασκευή μάς διδάσκει ακόμη κάτι πολύ σημαντικό: ότι η αγιότητα δεν είναι προνόμιο λίγων ανθρώπων του παρελθόντος. Είναι η κλήση όλων μας. Ο Θεός δεν ζητά από όλους να γίνουμε μάρτυρες του αίματος. Ζητά όμως να γίνουμε μάρτυρες της αγάπης, της αλήθειας, της ταπεινώσεως, της συγγνώμης και της πίστεως μέσα στην καθημερινότητά μας. Εκεί που εργαζόμαστε. Εκεί που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Εκεί που αγωνιζόμαστε με τις αδυναμίες μας.
Αδελφοί μου, ο κόσμος μας δεν έχει τόσο ανάγκη από περισσότερα λόγια, όσο από περισσότερους ανθρώπους που θα ακτινοβολούν τον Χριστό. Η Αγία Παρασκευή δεν άλλαξε τον κόσμο με τη δύναμη των όπλων ούτε με την εξουσία. Τον άλλαξε με την καθαρότητα της καρδιάς της και με την ακλόνητη πίστη της.
Ας την παρακαλέσουμε, λοιπόν, να πρεσβεύει για όλους μας. Να φωτίζει τα μάτια της ψυχής μας, ώστε να διακρίνουμε τον δρόμο του Θεού μέσα στη σύγχυση της εποχής μας. Να στηρίζει τους νέους μας μέσα στους πειρασμούς, τις οικογένειές μας μέσα στις δυσκολίες, τους ασθενείς μέσα στον πόνο, τους μοναχικούς μέσα στη θλίψη και όλους εμάς στον καθημερινό μας αγώνα.
Και όταν οι δοκιμασίες της ζωής μάς κάνουν να λυγίζουμε, ας θυμόμαστε το παράδειγμά της. Δεν είναι η δύναμη του ανθρώπου που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η χάρη του Θεού που ενεργεί μέσα σε μια καρδιά που Τον αγαπά χωρίς όρους. Αυτή η αγάπη έκανε μια νεαρή γυναίκα αθάνατη μέσα στους αιώνες. Αυτή η ίδια αγάπη μπορεί και σήμερα να μεταμορφώσει τη δική μας ζωή, να νικήσει τους φόβους μας, να θεραπεύσει τις πληγές μας και να οδηγήσει όλους μας στην αιώνια κοινωνία με τον Αναστάντα Κύριο, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.