Αρχική σελίδα
|
|
15 Φεβρουαρίου 2026
Η Κυριακή της Απόκρεω
|
Η Κυριακή της Απόκρεω, αγαπητοί μου αδελφοί, στέκεται κάθε χρόνο μπροστά μας σαν ένας καθρέφτης. Δεν είναι απλώς μια ακόμη Κυριακή του εκκλησιαστικού έτους· είναι η ημέρα που η Εκκλησία μάς καλεί να κοιτάξουμε κατάματα το τέλος της ιστορίας, το τέλος της προσωπικής μας πορείας, και να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού να αντηχεί μέσα στους αιώνες: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου». Είναι μια πρόσκληση, μια αγκαλιά, μια υπόσχεση. Και την ίδια στιγμή, είναι και μια κρίση, μια αποκάλυψη της αλήθειας της ζωής μας.
|
10 Φεβρουαρίου 2026
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Χαράλαμπος
|
Η 10η Φεβρουαρίου αποτελεί για την ενορία της Αγίας Τριάδος ημέρα ιδιαίτερης χαράς, ευγνωμοσύνης και πνευματικής πανηγύρεως, καθώς πανηγυρίζει ο ομώνυμος Ιερός Ναός του Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους. Η Εκκλησία δεν τιμά απλώς μια μνήμη του παρελθόντος, αλλά φέρνει στο παρόν μια ζωντανή μαρτυρία πίστεως, ένα πρόσωπο που συνεχίζει να εμπνέει, να παρηγορεί και να πρεσβεύει υπέρ του λαού του Θεού.
|
8 Φεβρουαρίου 2026
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ ΛΟΥΚΑ (ΑΣΩΤΟΥ) Λκ. 15, 11-32
Του Πρωτ. Νεκταρίου Μπανταλάκη
Προέδρου Φιλεοπτώχου Ταμείου |
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή που διαβάσαμε σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί, ανήκει στη σειρά των παραβολών που έχουν θέμα το απολωλός και σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται ακόμα άλλες δυο, η παραβολή του απολωλότος προβάτου(Λκ. 15,3-7) και η παραβολή της απολεσθείσης δραχμής (Λκ.15, 8-10). Η παραβολή του ασώτου, του περιπλανηθέντος γιού, του χαμένου ή απολωλότα γιού, του πρεσβύτερου γιού ή αλλιώς του αγαθού ή στοργικού πατέρα, όπως συνηθίζεται να λέγεται, είναι ένα από τα πλέον σημαντικά κείμενα της Καινής Διαθήκης.
|
3 Φεβρουαρίου 2026
«Στην αγκαλιά της Μητέρας γεννιέται η ελπίδα – Η Παναγία η Βρεφοτρόφος και το θαύμα της ζωής»
Του Πρωτ. Βασιλείου Περουλάκη Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίας Τριάδος |
Την επομένη της μεγάλης δεσποτικής εορτής της Υπαπαντής του Κυρίου, η Εκκλησία μας στρέφει το βλέμμα της με ιδιαίτερη τρυφερότητα στο πρόσωπο της Παναγίας και τελεί τη Σύναξη της Θεοτόκου της Βρεφοτρόφου.
Δεν πρόκειται για μια απλή «συνέχεια» της χθεσινής εορτής της Υπαπαντής, αλλά για μια βαθιά θεολογική και ανθρώπινη εστίαση στο μυστήριο της μητρότητας, στο θαύμα της ζωής και στη σιωπηλή, καθημερινή αγιότητα της Μητέρας που κρατά στην αγκαλιά της τον ίδιο τον Θεό. Και σήμερα, με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση, πανηγυρίζει ο ομώνυμος Ιερός Ναός της ενορίας μας, καλώντας μας όχι μόνο να τιμήσουμε την Παναγία, αλλά να σταθούμε με προσευχή, ελπίδα και αγάπη μπροστά στο πρόσωπο κάθε μητέρας και κάθε οικογένειας. |
2 Φεβρουαρίου 2026
«Στην αγκαλιά του ανθρώπου χωρά ο Θεός – Το μυστήριο της Υπαπαντής»
Του Πρωτ. Βασιλείου Περουλάκη Προϊσταμένου Ι. Ν. Αγίας Τριάδος |
Η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου, που εορτάζουμε σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, σαράντα ημέρες μετά τη Γέννηση του Χριστού, είναι μια εορτή βαθιά θεολογική, αλλά και εξαιρετικά ανθρώπινη, μια εορτή σιωπής, αναμονής και εκπλήρωσης.
Δεν έχει τον θόρυβο των ποιμένων ούτε το άστρο των Μάγων· έχει όμως μια αγκαλιά. Την αγκαλιά του πρεσβύτη Συμεών, μέσα στην οποία ο Θεός αφήνεται να χωρέσει. Και αυτό από μόνο του είναι συγκλονιστικό: ο άπειρος Θεός παραδίδεται στα χέρια ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, για να μας δείξει ότι ο δρόμος της σωτηρίας περνά μέσα από τη σχέση, τη συνάντηση, την εμπιστοσύνη. |
|
Στην πνευματική ζωή υπάρχουν λέξεις που έχουν παρεξηγηθεί βαθιά. Λέξεις που, αντί να παρηγορούν, φοβίζουν. Αντί να ελευθερώνουν, βαραίνουν. Μία από αυτές τις λέξεις είναι η μετάνοια. Για πολλούς ανθρώπους η μετάνοια ταυτίζεται με τιμωρία, με ενοχή, με καταδίκη του εαυτού, με φόβο απέναντι στον Θεό.
Όμως η Εκκλησία μιλά για τη μετάνοια με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Δεν τη βλέπει ως απειλή, αλλά ως δώρο. Όχι ως καταδίκη, αλλά ως δεύτερη ευκαιρία. Όχι ως σκοτάδι, αλλά ως δρόμο προς το φως. Και γι’ αυτό η Εκκλησία, καθώς μας οδηγεί προς το Τριώδιο, δεν μας καλεί πρώτα σε άσκηση και κόπο, αλλά σε σωστή κατανόηση της μετανοίας. Γιατί αν η μετάνοια παρεξηγηθεί, τότε όλη η πνευματική πορεία γίνεται βάρος. Αν όμως κατανοηθεί σωστά, γίνεται χαρά σωτήρια. |
|
Στο σημερινό μας κείμενο θα αναφερθούμε σε ένα θέμα της καθημερινής μας ζωής, εμπνευσμένο από μια ρήση του σήμερα εορταζομένου Αγίου Γρηγορίου του θεολόγου. Είναι αυτή που προτάσσεται ως κεφαλίδα του κειμένου: «Διαγέλα τα πάντα…» Δεν ξέρω, αλλά αυτή η φράση μας έχει επηρεάσει και προφυλάξει πολύ από περίσσιες σκέψεις κι σκοτούρες, βλαβερές και ανώφελες, που αν τις αφήσομε να κυριαρχήσουν στη σκέψη και στην καθημερινή μας ζωή,πιθανότατα να μας γεμίσουν περισσότερα αγωνία και άγχος.
|
|
Στην πνευματική ζωή, αδελφοί μου, υπάρχει μία αλήθεια που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα στην Αγία Γραφή και στη διδασκαλία της Εκκλησίας: κανείς δεν σώζεται χωρίς να γνωρίσει πρώτα τον εαυτό του. Η αυτογνωσία δεν είναι ψυχολογική ανάλυση, ούτε ενασχόληση με τον εαυτό μας από φιλαυτία. Είναι πράξη αλήθειας. Είναι στάση ενώπιον του Θεού.
Ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει πολλά πράγματα για τον κόσμο, για τους άλλους, για τα γεγονότα. Μπορεί να είναι μορφωμένος, επιτυχημένος, δραστήριος. Όμως αν δεν γνωρίσει τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, παραμένει πνευματικά ακατέργαστος. Η αυτογνωσία είναι το σημείο όπου αρχίζει η σωτηρία, διότι εκεί αρχίζει η αλήθεια. Γι’ αυτό και η Αγία Γραφή δεν ξεκινά τη σωτηριολογική πορεία του ανθρώπου με έργα, αλλά με συντριβή καρδιάς. Ο Θεός δεν ζητά πρώτα αλλαγή συμπεριφοράς· ζητά αλλαγή βλέμματος. Να δούμε τον εαυτό μας όπως είναι, όχι όπως θα θέλαμε να είναι. |
|
Σήμερα η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη δύο μεγάλων διδασκάλων και Ιεραρχών: Αθανασίου και Κυρίλλου, Πατριαρχών Αλεξανδρείας. Και η πόλη μας συνεορτάζει μαζί τους. Οι ευσεβείς πρόγονοί μας, σε καιρούς δύσκολους, είχαν την έμπνευση να οικοδομήσουν ένα Ναό στη μνήμη τους. Και βέβαια ο γνωστός Ναός που βρίσκεται σε ένα επίλεκτο σημείο της πόλης μας κοντά στο λιμάνι, στην αρχή της λεωφόρου που οδηγεί στην κεντρική πλατεία της πόλεως, έχει χτιστεί στο όνομα του Αγίου Αθανασίου. Αλλά τί μ’ αυτό; Η Εκκλησία τους θέλει μαζί. Και τους εγκωμιάζει μαζί: «Χαίροις, ἱεραρχῶν ἡ δυάς, τῆς Ἐκκλησίας τά μεγάλα προπύργια…». Και, επειδή η Εκκλησία μας δεν χώρισε ποτέ αυτούς τους δύο Αγίους, γιατί και οι δύο εργάστηκαν ολοζωής μαχόμενοι κατά διαφόρων αιρέσεων προασπίζοντες την ορθόδοξη πίστη μας, γι’ αυτό και τους ένωσε σε κοινήν εορτήν, ενώ έζησαν σε διαφορετικές εποχές.
|
|
Εν όψει των εορτών των Θεοφανείων, κατά τις οποίες είθισται να τελείται και μάλιστα με μεγαλοπρέπεια ο Μέγας Αγιασμός, στο σημερινό κείμενό μας θα ασχοληθούμε με το θέμα αυτό. Του Μεγάλου Αγιασμού και του Μικρού Αγιασμού, προκειμένου να ξεκαθαρίσομε ορισμένα πράγματα, γιατί έχουν παρεισφρήσει μερικές συνήθειες και δοξασίες, οι οποίες νοθεύουν το πραγματικό νόημα και των δύο αυτών ομολογουμένως αγιαστικών πράξεων, που είναι ωφέλιμες στην πνευματική μας ζωή.
Πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσομε ότι ο Αγιασμός που τελείται την παραμονή των Θεοφανείων είναι ο ίδιος με αυτόν που τελείται και την επόμενη ημέρα, δηλαδή τα Άγια Θεοφάνεια. Άσχετα αν την παραμονή τελείται από ένα μόνον Ιερέα πολλές φορές και την επομένη από Επίσκοπο ή Επισκόπους, Διακόνους και Ιερείς. Επομένως, το πρώτο που ξεκαθαρίζομε είναι ότι, ο Αγιασμός της παραμονής των Θεοφανείωνείναιο ίδιος και ισοδύναμος σε αγιαστική δύναμη και χάρη, με αυτόν της ημέρας των Θεοφανείων, γιατί το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι που καθαγιάζει και τον ένα και τον άλλο και καθιστά το απλό νερό σε «ἁγιασμοῦ δῶρον, ἁμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων ἀλεξιτήριον, ἰαματικόν ψυχῶν καίσωμάτων, πάσης ἀντικειμένης δυνάμεως ἀποτρεπτικόν, φωτισμόνγνώσεως κ.λπ». |
|
Εισαγωγή – Η Εκκλησία δεν κατεβάζει τον πήχη
Μέσα στο λαμπρό φως των Χριστουγέννων, ενώ ακόμη αντηχούν στα αυτιά μας οι αγγελικές δοξολογίες και οι ύμνοι της ενανθρωπήσεως του Υιού του Θεού, η Εκκλησία μάς καλεί, αγαπητοί μου αδελφοί, σχεδόν αιφνιδιαστικά, να στραφούμε στο μαρτύριο. Δύο ημέρες μετά την μεγάλη Δεσποτική εορτή των Χριστουγέννων, προβάλλει μπροστά μας τον Άγιο Πρωτομάρτυρα Στέφανο, τον πρώτο που σφράγισε με το αίμα του την πίστη του στον γεννηθέντα Χριστό. Η Εκκλησία δεν το κάνει αυτό για να σκοτεινιάσει τη χαρά των Χριστουγέννων, αλλά για να μας δείξει ότι η Γέννηση του Χριστού δεν είναι απλώς ένα συγκινητικό γεγονός· είναι μια πρόσκληση ζωής, που φτάνει μέχρι την απόλυτη θυσία και την τέλεια αγάπη. |
|
Χθες η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου αδελφοί, έζησε το ανείπωτο μυστήριο της Γεννήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος, ο Άναρχος εισέρχεται στον χρόνο, ο Αχώρητος χωρείται στην αγκαλιά μιας Μητέρας.
Και σήμερα, την επαύριο των Χριστουγέννων, η Αγία μας Εκκλησία μάς καλεί σε Σύναξη· όχι για να προσθέσει κάτι στο γεγονός της Γεννήσεως, αλλά για να σταθεί με ευγνωμοσύνη και σιωπή μπροστά στο πρόσωπο της Θεοτόκου, της Μητέρας του Θεού και Μητέρας όλων μας. Η Σύναξη της Θεοτόκου δεν είναι μια «δευτερεύουσα» εορτή. Είναι η φυσική συνέχεια των Χριστουγέννων. Διότι χωρίς την Παναγία δεν θα υπήρχαν Χριστούγεννα. Εκείνη είναι το ανθρώπινο «ναι» στο θεϊκό σχέδιο, η γέφυρα ουρανού και γης, η γυναίκα μέσα από την οποία ο Θεός εισέρχεται στην ιστορία. |